Δέν είχε νιώσει ποτέ την ανάγκη να φύγει.Να χαθεί απο όλους και όλα.
Κι όμως ήρθε αυτή η στιγμή!
Ηρθε η στιγμή που θέλησε να φύγει μακριά,
να χαθεί σε κόσμους ξένους,σε κόσμους που θα έιναι άγνωστη ανάμεσα σε αγνώστους...
Προσπάθησε πολύ να βγάλει απο μέσα της ανθρώπους
και πράγματα που την πόνεσαν πολυ...
Πέρασε ώρες ατελείωτες κλεισμένη στο σπίτι της να σκέφτεται την ζωή της.Το παρελθόν της...το μέλλον της!
Εφτασε όμως η στιγμή που χαμογέλασε πραγματικά,
μέσα απο την ψυχή της...
Ενιωθε μέτα απο πολύ καιρο ευτυχισμένη.Χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος.
Εβγαλε επιτέλους απο μέσα της όσα την πονούσαν τόσο καιρό...
Ξάπλωσε στο κρεβάτι της ευτυχισμένη!
Οι αποφάσεις που είχε πάρει της δημιουργούσαν μια ηρεμία στην ψυχή και μια ανυπομονησία για το αύριο που θα ερχόταν η στιγμή που θα τιςπραγματοποιούσε...
Ενιωθε τόσο ήρεμη που μια καινούργια ζωή ξεδιπλωνόταν μπροστά της που έκλεισε τα μάτια χωρίς να σκέφτεται τίποτα...αφηνε απλά την ηρεμία της νύχτας να την νανουρίζει!
Ολα φαινόταν τόσο όμορφα και ήρεμα μέχρι την στιγμή
που το παρελθόν ήρθε για ακόμα μία φορά να αναστατώσει την ζωή της...
Ενα τηλεφώνημα με πολύ λιγα λόγια την γύρισε πάλι πίσω,εκεί που είχε πονέσει τόσο πολύ και πάλευε τόσο καιρό να ξεχάσει...
Γιατί?
Με ποιό δικαίωμα?
Εκανε τόσες προσπάθειες και τώρα πάλι απο την αρχή?
Γιατί κάποιοι παίζουν με τις ψυχές των άλλων?
Υπομονή λοιπόν για αυτή την καινούργια αρχή...
Μην γυρίζεις πίσω...
Τίποτα δεν θα είναι όπως πρίν!!!
Αφιερωμένο...
Σε μία ψυχή που ξέρω ότι πόνεσε πολύ
κι όμως ξέρω ότι θα τα καταφέρει!
Μην σταματάς πουθενά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου